Walong taon na kaming kasal ni Miguel. Nakatira kami sa isang maliit na bahay sa Quezon City, sa labas ng Maynila, Pilipinas. Si Miguel ay isang sales manager sa isang kumpanyang nagdi-distribute ng electronics, kaya madalas siyang magbiyahe sa iba’t ibang lungsod tulad ng Cebu, Davao, at Makati.
Hindi naman perpekto ang aming pagsasama, ngunit tahimik at maayos ang buhay namin. O… iyon ang akala ko noon.
Sa nakalipas na tatlong buwan, tuwing gabi ay may naaamoy akong kakaibang amoy. Hindi ito karaniwang amoy ng katawan. Parang amoy ng amag na may halong matapang at nakakasukang amoy na kumakapit sa kumot, sa bedsheet, at lalo na sa bahagi ng kama kung saan natutulog si Miguel.
Palagi kong pinapalitan ang bedsheet. Nilalabhan ko ang kumot gamit ang mainit na tubig. Minsan pa nga ay inilabas ko ang kutson sa balkonahe upang patuyuin sa ilalim ng matinding araw ng Maynila.
Pero kakaiba — tuwing gabi kapag humihiga si Miguel, bumabalik ang amoy.
Nang tanungin ko siya, kumunot lang ang noo niya.
“Masiyado ka lang sensitive, Ana. Wala namang amoy.”
Pero alam kong hindi ako nag-iimagine.
Mas lalo pang naging kakaiba ang lahat nang mapansin kong tuwing sinusubukan kong linisin ang bahagi ng kama niya, bigla siyang nagiging iritable. May isang gabi pa nga na sumigaw siya.
“Huwag mong galawin ang mga gamit ko. Hayaan mong ganyan ang kama!”
Natigilan ako.
Si Miguel ay palaging kalmado. Sa loob ng walong taon naming pagsasama, hindi ko pa siya nakitang magalit nang ganoon dahil lamang sa paglilinis.
Simula noon, may kakaibang takot na unti-unting nabuo sa loob ko.
At dumating ang gabi na naging napakalakas na ng amoy, halos hindi na ako makatulog. Tuwing humihiga ako, pakiramdam ko may bagay na nabubulok sa ilalim ng kama.
Isang napakatinding pakiramdam ng pangamba.
Isang gabi, sinabi ni Miguel na kailangan niyang pumunta sa Cebu para sa tatlong araw na business trip.
Hinila niya ang kanyang maleta papunta sa pintuan at hinalikan ako sa noo.
“Siguraduhin mong naka-lock ang pinto.”
Tumango ako, ngunit may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko.
Nang magsara ang pinto at unti-unting nawala ang tunog ng kanyang mga hakbang sa hallway, naging napakatahimik ng buong bahay.
Matagal akong nakatitig sa pintuan.
Pagkatapos ay dahan-dahan kong ibinaling ang tingin ko sa kama sa loob ng aming kwarto.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
May isang ideyang pumasok sa isip ko — at sa pagkakataong iyon, alam kong hindi ko na ito maaaring balewalain.
“May mali… kailangan kong malaman ang totoo.”
Hinila ko ang kutson papunta sa gitna ng sahig.
Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang cutter.
Huminga ako nang malalim.
At ginawa ko ang unang hiwa.
Pagkahiwalay ng tela ng kutson, isang matinding mabahong amoy ang biglang sumingaw sa mukha ko.
Napahawak ako sa ilong at napaubo nang malakas.
Nanikip ang dibdib ko.
Leave a Comment