PUMUNTA AKO SA REUNION NG KLASE… AT ANG PINAKAMAYAMANG KAIBIGAN NAMIN AY NAMIGAY NG TIG-IISANG SOBRE. PAGDATING KO SA BAHAY AT BINUKSAN KO ITO… HALOS HINDI AKO MAKAPANIWALA SA NAKITA KO.

PUMUNTA AKO SA REUNION NG KLASE… AT ANG PINAKAMAYAMANG KAIBIGAN NAMIN AY NAMIGAY NG TIG-IISANG SOBRE. PAGDATING KO SA BAHAY AT BINUKSAN KO ITO… HALOS HINDI AKO MAKAPANIWALA SA NAKITA KO

Apatnapu’t isang taong gulang na ako ngayon.

Iyong edad na hindi ka na masyadong bata para mangarap nang malaki, pero hindi ka pa rin sapat na matanda para sumuko sa buhay. Halos pare-pareho na lang ang takbo ng araw ko: ihahatid ang anak sa paaralan sa umaga, magmamadaling pumasok sa trabaho, makikipagsiksikan sa matinding trapik sa Quezon City pag-uwi, at sa gabi ay aasikasuhin ang hapunan at mga takdang-aralin ng anak.

Paulit-ulit lang ang buhay.

Hanggang isang hapon, nag-vibrate ang cellphone ko.

Sa group chat ng aming high school class — iyong grupong ilang taon ko nang binabasa pero bihira akong mag-message — nagpadala ng mensahe ang class president naming si Carlo:

“Class reunion tayo sa katapusan ng buwan. Dalawampung taon na tayong graduate. Sino ang makakapunta?”