PUMUNTA AKO SA REUNION NG KLASE… AT ANG PINAKAMAYAMANG KAIBIGAN NAMIN AY NAMIGAY NG TIG-IISANG SOBRE. PAGDATING KO SA BAHAY AT BINUKSAN KO ITO… HALOS HINDI AKO MAKAPANIWALA SA NAKITA KO.

Napahinto ako sandali.

Dalawampung taon.

May kung anong kakaibang pakiramdam na sumagi sa dibdib ko.

Dalawampung taon na ang nakalipas, mga mahihirap lang kaming estudyante sa isang maliit na public school sa Quezon City. Ang aming silid-aralan ay may bubong na yero na sobrang init kapag tanghali sa Metro Manila. Ang electric fan ay maingay na umiikot, at ang pisara ay laging puno ng alikabok ng chalk.

Lahat kami noon ay naniniwalang magiging maganda ang kinabukasan namin.

Pero ang buhay… hindi laging sumusunod sa plano.

Muntik ko nang i-type ang salitang “busy”.

Pero bigla akong nagbago ng isip.

Siguro… gusto ko rin silang makita ulit.

Ginawa ang reunion sa isang medyo mamahaling restaurant sa Bonifacio Global City.

Sampung minuto akong nahuli.

Pagpasok ko sa private room, halos kumpleto na ang lahat.

Maingay ang tawanan at kuwentuhan.

Ang mga pamilyar na mukha noon ay nagbago na rin. May tumaba. May nakalbo. May mukhang pagod na sa buhay.

Pero ang taong pinakaagaw-pansin sa lahat…

Ay si Miguel.

Naupo siya sa gitnang mesa. Nakasuot ng puting polo, at kumikislap ang mamahaling relo sa kanyang pulso. Sa tabi niya ay nakapatong ang susi ng isang luxury SUV.

Dalawampung taon na ang nakalipas, kilala na rin si Miguel.

Pero hindi dahil mayaman siya.

Kundi dahil… siya ang pinakamahirap sa klase.

Nakatira siya noon sa isang barong-barong malapit sa pier ng Maynila. Maagang namatay ang kanyang ama. Ang nanay niya ay nagtitinda ng pagkain sa kalsada.

May mga araw na pumapasok si Miguel sa paaralan na halos pudpod na ang tsinelas.

Naalala ko pa, isang araw na malakas ang ulan, nakita namin siyang nakatayo sa labas ng classroom dahil wala siyang pambayad sa school fee noong buwan na iyon.

Pero napakatalino ni Miguel.

Lagi siyang top sa klase.

Madalas sabihin ng mga guro:

“Ang batang ito… siguradong magiging matagumpay balang araw.”

Hindi lang namin inakala… na magiging ganito kalaki ang tagumpay niya.

Masaya ang reunion.

Nagkuwentuhan kami tungkol sa pamilya, trabaho, at mga anak.

May naging office worker.

May nagbukas ng maliit na negosyo.

May nagtrabaho sa ibang bansa at bumalik sa Pilipinas.